ขม

 

 

 

 

 

บอกตัวเองซ้ำๆ อยู่ว่า

 

 

 

ฉัน น่าจะ เขียนอะไรออกมาบ้าง

ทั้งที่สมองไม่ได้เรียบเรียง

และไม่รู้จะเริ่มต้นที่คำไหน

ยิ่งไม่รู้กว่านั้นคือปลายอักษร

 

 

 

เรื่องราวที่รับรู้ในแต่ละวัน 'มันขมคอ'

ฉันรู้จักคำว่า ขมขื่น

แ่ต่อาจเพราะบางอย่างไม่ได้เกิดโดยตรงกับฉัน

แต่แม้เพียงเป็น ผู้รับรู้ อยู่เฉียดชิดกับเหตุการณ์ที่เป็นไป

ดำเนินไป และหาตอนจบมิได้

อยุติธรรมที่ดำเนินไป

 

 

 

ฉันเรียกความรู้สึกนั้นว่า ขมคอ

อย่างที่รู้สึกได้จริงๆ ในลมหายใจที่กลืนกล้ำลงไป

แล้วถามตัวเองอยู่ทุกคำว่า จะได้แต่ ดูดาย อย่างนั้นหรือ

 

 

เมตตา กรุณา มุฑิตา อุเบกขา

เคยใช้ได้

แต่ทำไม ณ ตรงนี้ หยิบขึ้นมาใช้ไม่ได้สักข้อ

จะเปิดตำราเล่มใดดี..

 

 

 

จ้องมองขึ้นไปถาม 'ฟ้า'

หา .. ยุติ - ธรรม

 

 

มันอยู่ในอุ้งมือของมนุษย์

หรือว่าต้องรอให้ ฟ้า ประทานลงมากันนะ

 

 

 

 

 

[ งึมงำจัง ]
08 มี.ค. 2010 เวลา 19:08 น.